auto

Schrijfoefening: Ontmoeting

Het is een mooie zomerdag. De zon schijnt warm op mijn armen, en terwijl ik de pedalen van mijn fiets met enige kracht beweeg voel ik hoe de snelheid mij met een warm briesje beloond. Het korte t-shirt bolt iets door de luchtstroom en verkort de toch al korte mouwen nog meer. Ik zie de overgang van mijn licht verkleurde huid naar het witte, te weinig zon krijgende deel van mijn bovenarm als ik even mijn blik afwend van de weg om iets meer aan te zetten. “Schone schijn.” glimlach ik, want ik zie in de verte de eerste wolken aankomen. Voordat ik vertrok vertelde Buienradar mij dat het over een half uur zal gaan regenen. Tijd zat, want over 20 minuten ben ik weer thuis, en ik geniet van de zon, de bries…

Ineens een druppel. Midden op mijn hoofd, zo voelen de haren die mijn hoofd bedekken mij. Niet een kleine druppel, maar zo een druppel zoals die tegenwoordig in de veel heftigere buien vergeleken met vroeger kan vallen. Voldoende groot om er aan te twijfelen of het wel een druppel is, zoekt deze zich na de landing op mijn kruin een weg naar mijn nek om daar te doen wat druppels doen: druppelen. Het kietelt een beetje, en met een lichte rilling geef ik de druppel de vrijheid om in mijn t-shirt opgenomen te worden. Dit is te vroeg, ik heb nog 18 minuten reken ik snel als ik heb gekeken op het hartslagklokje dat ik vorige week aan mijn stuur heb vastgemaakt. Pats, een druppel op mijn arm. Ik verbaas me over de kracht die de druppel toont door bij de landing uiteen te spatten in meerdere kleinere druppels, die allen zouden kunnen doorgaan voor regendruppels. De haartjes op mijn arm plakken in een cirkel met een doorsnee van ruim 5 centimeter vast aan mijn huid; mijn huid die op een prettige manier iets afkoelt, en eigenlijk op een comfortabele manier de druppel accepteert.

Dan gaat het los, zo maar, uit het niets. Een muur van water valt naar beneden. In een paar seconden stroomt het water door mijn haar, is mijn t-shirt tot op de draad nat, en zie ik hoe mijn broek glanst van het water, hoe het water een laagje vormt op mijn bovenbenen bij het ronddraaien van de pedalen, alsof de broek iets wordt uitgeknepen door mijn bovenbenen. Ik doorzie wat hier gaat gebeuren, ik ga helemaal wegspoelen. Ik voel nu al stroompjes water mijn schoenen inlopen.

Ik zie hoe een medefietspadgebruiker net naast het fietspad stopt om te schuilen onder een boom en ik glimlach over hoe onzinnig dat voor mij zou zijn. Ik zie hoe hij met wilde spoed probeert zichzelf te beschermen tegen het nat worden. Ik draai mijn hoofd af, om de regen op te vangen op mijn rug, en verbaas me over hoe veel water mijn broek al heeft opgenomen; ik zie hoe mooi zwart hij is geworden door het water, en wanneer mijn been omhoog wordt gerezen door het pedaal zie ik hoe er een spiegellaag ontstaat door het water dat uit de vezels wordt geknepen. Het is prachtig. Vanuit mijn ooghoek zie ik een obstakel op het fietspad; iemand die midden op de weg een poncho over zijn reeds natte kleren heen trekt. Licht wreed gelach ervaar ik van binnen over zijn gelag en probleemoplossend gedrag. Het heeft geen zin, het is goed zo. Hij kijkt even op, maar als een langskomende schaduw die geen gevaar voor hem of zijn fiets vormt keert hij weer naar binnen en strijdt verder. Mijn blik gaat weer naar beneden en ik zie hoe nieuwe riviertjes ontstaan op het fietspad. Het gaat echt hard. Mijn bril is nat, en de druppels zorgen er voor dat ik slecht zicht heb. Bijna euforisch stel ik vast dat ik geen vezel meer aan mijn lichaam heb die ik zou kunnen gebruiken om het overtollige water van de glazen af te nemen. Met mijn hoofd gebogen kijk ik dan maar over de rand van mijn bril in de verte om op de komende rotonde schaduwen te ontwaren die wellicht beter zijn om te ontwijken.

Een auto stopt en geeft voorrang. Iemand met een bril kijkt neutraal hoe ik voor haar langs ga, als ze even zicht heeft dank zij de ruitenwissers. Ik stel me voor hoe haar rechterbeen gestrekt op het rempedaal drukt, en vraag me af of ze me ook voorrang zou geven wanneer ze het niet had, hier, gewoon uit een soort compassie voor iemand die tot de naad nat is waar zij in de herrie van de voorraamblower in elk geval droog is. Misschien omdat ze genoeg tijd heeft, want wanneer zij straks door deze bui 5 meter vanuit haar auto naar een voordeur moet lopen… Ik zie de onzinnigheid van al dan niet voorrang geven, nat ben ik al en even wachten zou alleen betekenen dat nieuw water het oude vervangt.

Ik ben benieuwd of mijn handremmen, met van die knijpblokjes wel goed werken in deze nattigheid. Ik probeer iets af te remmen, en op een rare manier ben ik opgelucht dat de fietsenmaker wat bredere blokjes heeft gemonteerd zodat ik net voor de rotonde waarschijnlijk op tijd had kunnen stoppen als ze me niet gezien had.

En toen, toen zag ik jou. Eerst in mijn ooghoek, een schaduw die bewoog in een kruisende beweging, van rechts, op ramkoers. Om je intenties te controleren en mijn respons voor te bereiden bewogen mijn ogen zich richtende naar jou. Ik zag je hond die losliep, als een keurig afgerichte hond, een meter links voor je, je zwarte laarzen, terwijl mijn ogen verder omhoog gingen, een strakke spijkerbroek, een haltertruitje en je blote armen, en een geweldige lach rond je lippen, midden tussen je verwaterde haren. Die lach maakte dat de tijd even stil stond. Wat een kracht, wat een zelfverzekerdheid, wat een vertrouwen, wat een geweldige uitstraling zag ik in jou. “Wat een KUTweer!” riep je met een lach, en je keek me recht aan, open en als twee bondgenoten in dezelfde situatie. Mijn grijns deed pijn in mijn mondhoeken als ik pijn zou kunnen voelen. Alles stond stil bij mij, mijn gedachten, mijn gevoelens, mijn waarneming, enkel jouw lach op jouw iets naar rechts hellende gezicht (voor de kijkers links). Ik weet niet of ik nog iets heb gezegd, of dat ik het heb gelaten bij het geven van ruimte aan mijn tanden van oor tot oor. Ik heb nog nooit zo iets moois gezien als jij, daar in de regen. Ik heb nog nooit een contact en verbondenheid gevoeld zoals daar.

Nu is het drie maanden verder. Ik koester jou en het moment dat daar was. En ik weet niet of jij hetzelfde had, of niet. Het maakt niet uit, want ik doe gewoon alsof het wel zo is. Wij samen, twee mensen in de regen, die genieten van de stompzinnigheid van de situatie. Een top-3 moment dat, zo hoop ik, altijd bij me zal blijven.

Posted by Rutger in Losmakers

Schrijfoefening: Roti

Lekker, roti. Ik parkeer de auto en steek de weg over op weg naar de afhaal. De deurklink voelt passend en zit wat los als ik kracht uitoefen om de deur te openen en de bel die aan de deur is vastgemaakt laat klingelen.
“Hoi, wat kan ik voor je doen?”
“Mag ik drie roti speciaal, twee kipfilet en één normale kip, alsjeblieft?” en ik voel me wat onbeholpen als ik nog even “om mee te nemen…” toevoeg. Alsof dat niet duidelijk is…
“Prima, komt er aan!” zegt de man vanachter zijn aanrecht waar hij ondertussen gewoon verder ging met het klaarmaken van andere bestellingen.

Ik blijf wat staan, en kijk door het raam, langs de stickerreclame voor een bezorgdienst, en zie daar twee kinderen en een vrouw voor een portiek staan. De deur in de portiek staat open. De twee kinderen hebben een plastic tas bij zich en de vrouw is driftig met een sigaret in de weer. Korte rukkende bewegingen als ze de sigaret uit het pakje haalt, naar haar mond brengt, en aansteekt. Driftig trekken. Hoekige bewegingen als ze haar arm weer laat zakken, met in haar hand de brandende sigaret. Ze kijkt links, rechts, links, rechts, telkens over de kinderen heen. De kinderen die wat verloren op de stoeprand staan, en naar de grond kijken, in gedachten verzonken lijken.

Een witte Audi stopt. Een sportief model auto. De vrouw kijkt er naar en trekt één van haar mondhoeken geërgerd omhoog als ze de deur open ziet gaan en in de richting van de man die uit de auto stapt kijkt. Met de sigaret tussen twee vingers geklemd, tikt ze op het horloge rond haar pols van de andere arm, en lijkt wat te zeggen tegen de man. De middelbare man, buikje maar toch sportief gekleed, beweegt zijn hoofd niet in de richting van de vrouw, vermijd contact. De zonnebril blijft op, en hij haalt kort zijn schouders op. Hij loopt naar de kinderen toe, en neemt de plastic zakjes over om ze in de auto te leggen. Eén van de kinderen kijkt op naar de vrouw en haar lippen bewegen. De vrouw brengt haar vrije hand naar de rug van het kind en beweegt het kind zachtjes door de deur. Het hoofd van de man draait nu wel in de richting van de vrouw, en hij zegt wat terwijl hij zijn hoofd van links naar rechts beweegt. De vrouw knijpt haar ogen even samen, en zuigt de sigaret bijna naar binnen, om dan de sigaret handig weg te schieten. Het kind dat nog buiten is slaat haar armen om de vrouw, een knuffel, en de vrouw legt even haar hand op het hoofd van het kind. Dan stapt het kind de auto in, en de vrouw snelt naar binnen.

De man gaat voor de auto staan, en loopt wat ongemakkelijk heen en weer. Elke twee passen kijkt hij de portiek in. Daar komt het kind. De vrouw blijft binnen. De man wijst naar de rechterachterdeur van de auto. Het kind gaat snel naar de aangewezen deur, de auto in. De man kijkt of er iets aan komt, stapt in de auto, en geeft te veel gas als hij wegrijdt waardoor zijn banden een beetje slippen.

Ik betaal de Roti, en terwijl ik de weg oversteek waar zojuist dit spektakel plaatsvond, vraag me af wat ik net heb gezien.

Posted by Rutger in Archief

NLP leren is NLP doen

Is het jou wel eens opgevallen hoe een kind helemaal kan opgaan in een speelgoedauto; dat er geen besef is bij een kind dat autorijden iets is wat je moet leren? En hoe je, misschien wel net 18 jaar, voor het eerst plaatsnam in een auto om nogal bruut te ontdekken dat je echt nog wel iets te leren had om zonder horten en stoten weg te komen? Herinner jij je nog hoe je vervolgens veel leerde, maar in situaties waarin veel te doen was (rotonde: gas loslaten, afremmen of terugschakelen, kijken, inschatten, plan maken, oh richting aangeven, etc.) het nog niet allemaal vanzelf ging? Vergelijk dat eens met nu, hoe je bijna zonder bewust na te denken de dingen doet zoals je ze geleerd hebt; soms achteraf niet eens doorhebt dat je er al bent.

Volgens psycholoog David A. Kolb zijn er vier fasen te onderscheiden wanneer we iets leren in een efficiënt leerproces dat leidt tot duurzame gedragsverandering:

Model van Kolb

Leren volgens Kolb

  1. Onbewust Onbekwaam: je weet nog niet dat je iets niet kan, dat je nog iets te leren hebt.
  2. Bewust Onbekwaam: je ontdekt dat je iets te leren hebt, dat je iets nog niet kan.
  3. Bewust Bekwaam: je kijkt, je leert, je doet met volle aandacht, en je haalt je eerst resultaten.
  4. Onbewust Bekwaam: je heb het inmiddels zo vaak gedaan dat je het zonder veel aandacht als vanzelf kan doen.

Natuurlijk is dit maar een model, en ja, er zijn andere manieren om nog veel efficiënter te leren. Een fobie ontwikkelen bijvoorbeeld, kan ook als een leerproces gezien worden, en daar lijkt een lijntje rechtstreeks van Onbewust Onbekwaam naar Onbewust Bekwaam te zijn. Niet zo veel mensen herkennen de periode van Bewust Onbekwaam en Bewust Bekwaam in het ontwikkelen van een fobie, in de zin van: ha, dat ken ik nog niet, laat ik eens gaan oefenen. Dit voorbeeld is slechts bedoeld ter illustratie; weet dat er een verschil is tussen gestructureerd leren (in de schoolbanken gaan zitten om iets te leren) en incidenteel leren (toevallige lessen oppikken in je omgeving en ervaring).

Waar leidt dit allemaal toe? Wel, dit model is verder uitgewerkt naar een 4 stappenplan waarmee je doe-dingetjes, zoals het leren van NLP technieken, meer gestructureerd ontdekt. De vier stappen zijn als volgt:

  1. Doe! Gewoon oefenen en uitvoeren, drie tot vijf keer, zodat je de bewegingen maakt, de woorden uitspreekt, het effect ondergaat, meer diepte krijgt, het gaat er om dat je de stap maakt van lezen naar ervaren.
  2. Evalueer. Nu je de ervaring hebt opgedaan, kan je het pas goed vergelijken met wat je normaal gesproken gedaan zou hebben of normaal gesproken zou doen. Maak die vergelijking: wat is er gelijk, en wat is er anders? Qua gevoel, qua reactie, qua effect?
  3. Generaliseer. Onderzoek vanuit een helikopterview welke algemene ideeën kan je herkennen in de verschillen. Wat zijn voordelen en nadelen van het nieuwe gedrag? Wat zijn voordelen en nadelen van het oude gedrag? Ga situaties na, in het verleden, waar dit nieuwe gedrag misschien een beter resultaat had gehad. Sta ook stil bij situaties waar juist het oude gedrag een beter resultaat zou blijven houden.
  4. Pas toe. Maak keuzes tussen oud en nieuw gedrag op basis van je ervaring en verwachting. Pas het naar verwachting meest geschikte gedrag toe in de juiste situatie. Dit zal eerst heel bewust zijn, en ja, je zal inschattingsfouten maken: inschattingsfouten die zorgen dat je ervaring opdoet en steeds makkelijker als automatisch je keuze kan maken. Transfer: meestal begin je in een specifieke context met uitvoeren (bijvoorbeeld op kantoor, in zakelijke mailtjes, tijdens het eten, bij het sporten, met een oefenmaatje, in de kroeg), en de uitnodiging is er om het gedrag ook in andere contexten in geschikte situaties mee te nemen.

Deze vier stappen in een plaatje:

Blijf vaardigheden ontwikkelen

Blijf vaardigheden ontwikkelen

 

Mijn uitnodiging, nu je hier bent aangeland: hoe kan je wat je nu hebt gelezen toepassen op dit artikel zelf? Hoe kan je het lezen vertalen naar doen en ervaren?

Posted by Rutger in NLP handleiding

Succes is het doel van NLP

NLP & Succes

NLP & Succes

NLP, excellentie, NLP technieken, NLP modelleren, NLP basisveronderstellingen, NLP vaardigheden, allemaal aspecten die uiteindelijk allemaal een middel zijn van één enkele gedachte: excellentie behalen in het bereiken van gestelde doelen, ofwel zo effectief en efficiënt mogelijk denken, doen en handelen. Uiteindelijk staat alles binnen NLP in het teken van SUCCES.

Wat succes dan is (volgens NLP), als grondbeginsel, is belangrijk om goed in de gaten te houden. Een basisprincipe daarin is dat NLP niet-normatief is, oftewel het ene doel of het andere doel niet de voorkeur geeft op basis van de inhoud van het ene of het andere doel. NLP heeft geen mening over het beter zijn van het doel “afvallen” ten opzichte van het doel “aankomen”. Wel zorgt het toepassen van de technieken dat jouw doelen bij jou passen (jouw doelen zijn) dus jouw voorkeur (niet je oppervlakte voorkeur, maar je diepte voorkeur). Passend bij je werkelijke identiteit en waarden opdat zelfrealisatie van diepere behoeften centraal staat.

Succes, of beter de doelstelling naar succes, is niet voorgeschreven. Je kan de technieken gebruiken om aan de oppervlakte doelen te stellen (wat is de bias van de maatschappij over succesvol zijn?) zoals een grote auto, veel geld, et cetera, de doelen die vooral (in het algemeen; generalisatie) mensen tot 35 jaar aanspreken. Maar het kan ook zijn geen auto hebben, of geen geld hebben, als dat je voorkeur heeft. Want dat is de crux: je persoonlijke voorkeur. Wanneer jij diep van binnen voelt dat het belangrijk is om bij te dragen aan een goed milieu, en jij vindt dat het daarom belangrijk is om juist geen auto te hebben, dan vindt NLP dat best, en stelt succes dan op het geen hebben van een auto.

Succes is dus niet wat anderen succes vinden, of dat anderen jou succesvol vinden, of wat de culturele normen voorschrijven: het gaat om realiseren wat jij, diep van binnen, echt belangrijk vindt, whatever that may be.

En gaandeweg ons leven verandert wat wij echt belangrijk vinden, diep van binnen. Mid-life crisis, het “Is dit alles”-gevoel bezongen door Doe Maar, dat zijn normale uitingen van waarden en inzichten die op identiteits- en waardenniveau wijzigen. En de inhoud van wat succes is verandert mee met deze wijzigingen. Ben je 27 jaar dan krijg je wellicht veel energie uit het hard werken om je leven in te richten, ben je 35 en heb jij je leven op orde, dan worden andere dingen belangrijk, zoals bijvoorbeeld rust, zorg en vrijheid. Jouw definitie van succes verandert dan dus mee, althans op inhoudsniveau. Dit veranderen is een natuurlijk proces, dat globaal in periodes van 7 jaar optreedt.

Wat is succes in NLP

Een goede definitie, die voldoet aan al deze overwegingen, is beschreven door Anthony Robbins (met een kleine eigen toevoeging):

Success is doing

what you want to do,

when you want to do it,

where you want to do it,

with whom you want to do it,

as much as you want to do it,

in a way others may profit,

while having fun getting there.

Posted by Rutger in NLP handleiding

Suggestie

Aan de basis van Milton taalgebruik ligt het geven van suggesties. Geheel tegen al hetgeen je in het reguliere onderwijs wordt geleerd (adagia als “Goede communiceren is oordeelloze communicatie” en “Gij zult open vragen stellen”) is het goed om te weten wat het effect is van suggestie en het dan (afhankelijk van welk doel je hebt) in te zetten wanneer het jou uitkomt.

Suggestie is een woord waar een dieptestructuur bijhoort. Wat is suggestie? Heb je daar een beeld bij? Heb je daar woorden bij? Suggestie is niets anders dan jouw idee, mening, oordeel of advies opperen aan de ander. Zo simpel is het: suggereren is het benoemen van jouw idee. Vervolgens, een tweede stap, is het geven van effectieve suggesties, oftewel suggesties die hun doel bereiken. Dat betekent dat je jouw doel kent, en dat je jouw idee op zo’n manier oppert dat het bijdraagt aan je doel. Als ik een generalisatie maak op basis van het effect van suggestie, dan volgt daaruit dat een effectieve suggestie betekent dat je idee/mening/oordeel/advies door de ander wordt overgenomen en gedragen, met minimale weerstand.

Dit suggestieve gebruik van taal krijgt vaak een negatieve connotatie. Woorden als manipuleren en negatieve gevoelens komen op. Wij wensen namelijk niet gemanipuleerd te worden. Daarbij gaan we echter voorbij aan het feit dat we altijd worden gemanipuleerd, en dat we altijd manipuleren. We dragen continue informatie over, waarmee we anderen beïnvloeden. Enkel je aanwezigheid maakt al dat je invloed hebt. Wanneer je deze invloed niet richt, dan krijg je nog steeds resultaten, zij het dat ze niet perse bijdragen aan je doel.

Ga eens een keer naar de bakker, en ga daar eens zonder invloed een ongesneden witbrood halen [het grappige vind ik dat de specificatie “ongesneden” misschien wel het lastigste is; het is zo ongebruikelijk dat een brood ongesneden wordt gevraagd dat zelf de spellingschecker het woord niet meer kent]. Laat OMA (oordelen, meningen en adviezen) thuis en neem LSD (luisteren, samenvatten en doorvragen) mee. Stel alleen open vragen. Je zal ontdekken dat je op hilarische wijze je doel niet haalt…

Datzelfde gebeurt in persoonlijke sfeer: wanneer je niet je invloed uitoefent, wanneer je niet manipuleert, dan kan je enkel volgend zijn in welke relatie dan ook. En in professionele sfeer heb je niets aan jouw expertise, je kan het niet inzetten want dat is manipulatie. Jouw expertise als professional zijn juist jouw situationele oordelen, meningen en adviezen. Een professional die niet manipuleert is slechts een uitvoerder; je kan dan geen rol als partner of expert uitvoeren.

Nu is het ene of het andere niet beter. Soms is het goed om wel invloed uit te oefenen, soms is het beter om dat niet te doen. Hoe weet je of je het ene of het andere inzet, of wellicht een tussenvorm? Simpel in een paar stappen:

  • Ken de situatie
  • Ken of stel je doel
  • Kies je strategie, op basis van je ervaring (dus zorg voor ervaring!!!)
  • Bepaal achteraf het effect van je gekozen strategie
  • Stuur bij indien nodig

Een eerste stap om suggestie te oefenen

Om ervaring op te doen met suggereren (hoe doe je dat, welk effect heeft het) kan een eerste stap zijn dat je gewoon hier en daar, zo nu en dan, een paar suggesties plant. Misschien dat je eerst een aantal voorbeeldzinnen wilt gebruiken, om later zelf je eigen formats te gebruiken (wanneer je hebt ontdekt dat alles wat je hoeft te doen om je invloed te hebben is het schetsen en meenemen van het gewenste beeld bij de ander). Kies er een paar hieronder uit, en probeer ze gewoon eens, waarbij je let op welk effect deze zinsconstructies hebben. Kies de juiste, sommigen zijn gericht op doelgerichte communicatie waarbij het doel een emotie is, sommigen zijn gericht op meer inhoudelijke doelen.

Voorbeeldzinnen, enkele formats van suggestie, om te oefenen

  • Wellicht wel, misschien ook niet, zal jij {SUGGESTIE}
  • Ik vraag me af, zal jij {SUGGESTIE}, of niet (“of niet” vermorzeld weerstand)
  • Mensen mogen, weet je, {SUGGESTIE}
  • Mensen zouden, weet je, {SUGGESTIE} kunnen
  • Jij zou {SUGGESTIE} kunnen
  • Ik zal je niet vertellen {SUGGESTIE}, omdat je dat zelf kan ontdekken

Misschien merk je al dat elke gedachte je kan doen beseffen dat je meer bewust wordt wat je nieuwsgierig kan leren te willen ontdekken en te willen ervaren. Wellicht heb je al gemerkt dat suggereren heel makkelijk is, wanneer je alleen je ideeën wil opperen.

Posted by Rutger in NLP handleiding

Oefening waarnemen of mindread

In deze oefening wordt jij je bewust van hoe wij onbewust en snel betekenis geven aan wat we zien, horen, ruiken, voelen en proeven. Wat er gebeurt is dat we waarnemen, de waarneming beoordelen en betekenis geven, om vervolgens met de betekenis aan de slag te gaan. In NLP noemen we een waarneming met oordeel een MINDREAD. Mindreads zijn een bron van miscommunicatie, omdat we de waarneming niet zuivere betekenis kunnen geven, maar de waarneming betekenis geven door projectie; een invulling op basis van ons eigen wereldmodel.

Neem bijvoorbeeld de zin “Ik zag hem opgelucht adem halen.”. Dit is een mindread omdat je de persoon adem zag halen op een manier die jij de betekenis geeft van opgelucht zijn. Feitelijk zie je wat anders: misschien zag je enkel een diepe ademhaling, of misschien zag je de spieren in zijn gezicht ontspannen, en dat geef je vervolgens de betekenis van opgelucht zijn.

Wat is een waarneming, wat is een mindread?

• Je kon zien dat ze niet tevreden was.
• Ze stond ontspannen te presenteren.
• Als hij praat beweegt hij met zijn handen.
• Hij fronste terwijl hij naar beneden keek.
• Hij fronste zijn wenkbrauwen om te laten zien dat hij twijfelde aan haar woorden.
• Ze keek schichtig om zich heen.
• Zijn stem trilde en klonk nerveus.
• Terwijl hij praatte bewoog zijn hoofd.
• Hij bloosde van schaamte.
• Hij vind mij niet aardig want hij kijkt telkens weg als ik hem aankijk.
• Hij schudde zijn hoofd dus was het er niet mee eens.
• Zij knikte want ze is het er mee eens.
• De Italiaan was erg tevreden; hij maakte een rondje met duim en wijsvinger: perfect!
• De ene Griek vond het goed, hij zei “Ohkee.”. De andere niet, hij zei “Nee.”.
• Zij gaat het doen, ze zei “Ja, ik doe het wel.”.
• De Pakistaan schudde zijn hoofd, dus bedoelde nee.
• De Arabier gaf geen hand aan de mevrouw, hij had geen respect.
• De Japanner gaf geen hand aan de mevrouw, hij had geen respect.
• De flipover heeft witte bladen van papier.

 

Wat is een mindread, wat is een waarneming, gegeven de uitspraak?

Hij wrijft met zijn hand over zijn voorhoofd. Hij zal wel hoofdpijn hebben.

  • Hij heeft hoofdpijn
  • Hij heeft een tic
  • Hij wrijft met zijn hand over zijn voorhoofd
  • Hij heeft geen zin in wat hij aan het doen is

 

Hij zal wel een rothumeur hebben als hij weet dat de auto kapot is.

  • Hij heeft een auto
  • Hij is altijd uit zijn humeur als iets tegen zit
  • Een auto is kapot
  • Er is een auto

 

Als jij lacht is mijn dag weer goed.

  • Ik ben afhankelijk van anderen
  • Ik zie je graag
  • Er is iemand die lacht
  • Als je niet lacht heb ik een slechte dag

 

Doordat jij mijn sleutel mee hebt genomen van mijn auto, kan ik niet weg.

  • Wat ben jij slim
  • Er is een sleutel
  • De persoon die de sleutel heeft is mijn echtgenoot
  • Ik heb een grote auto
Posted by Rutger in NLP handleiding

De weg

Een vriend van mij vertelde mij eens het volgende verhaal:

Je hebt mensen die op reis zijn, en je hebt mensen die rondtrekken. Iemand heeft een strak einddoel, iemand heeft een richting, iemand kan alle kanten op. Of ze nu een locatie als einddoel hebben of niet, er is altijd een reden. Ook het invullen van een reden kan je zien als een reis met een doel.

Iedereen heeft periodes waarin je, zonder dat je er bij na denkt, als automatisch en onbewust, dingen doet. Momenten waarna je realiseert dat je het al gedaan hebt, en de tijd kwijt raakte. Zoals wanneer je aankomt op de plek van je bestemming, zonder dat je bewust hebt gereden. Wanneer je een herinnering aan dat gevoel terughaalt, dan herken je het.

Het is prachtig om je een drukke snelweg voor te stellen, terwijl je bewust wordt dat alle bestuurders, automatisch en onbewust, op weg zijn naar een doel. En terwijl je op die snelweg jezelf kan herkennen als 1 van de bestuurders van een auto, die gedachtenloos en automatisch de weg volgt, zie je hoe eenvoudig het is om, automatisch en onbewust, op het verkeer te reageren, doordat de weg al zo bekend lijkt, en je op ervaring je weg kan volgen.

Maar daar in je ervaring was het anders vergeleken met waar je jezelf nu gedachtenloos ziet rijden. Vele andere auto’s in een andere situatie. Zelfs daar waar je 1 seconde geleden reed, ligt bij 100 kilometer per uur al 28 meter achter je. Je kan in je achteruitkijkspiegel nog wel, kort, naar het verleden kijken en dan kan je leren dat het beeld dat je hebt van het verleden anders is dan de werkelijkheid. En je kan zien dat hoe verder je achteruitkijkt, hoe kleiner en vager het beeld wordt. Achteruitkijkend kan je leren dat de herinnering anders is dan de werkelijkheid in het nu, en dat achteruitkijken er dus niet toe doet. Dat je daar toen reed heeft er voor gezorgd dat je nu hier bent, en meer niet. Je kan nergens anders zijn dan in het hier en nu.

En terwijl je jezelf automatisch je weg ziet vervolgen, kan je merken hoe je reageert op een navigatiesysteem. Een stem van iemand die jou vertelt hoe je waar moet rijden, die je gedachtenloos opvolgt. Je ziet in hoe jij je weg laat bepalen door wat anderen tegen je zeggen, door wat anderen voor jou het beste vinden met slechts een beperkte keuzevrijheid om daar te komen door de instelling via snelste, kortste of goedkoopste weg te reizen.

Soms lees je iets bijzonders, waardoor je als het ware ontwaakt uit je automatische piloot.

Posted by Rutger in Archief

De verandering met NLP

Ik besef me dat ik nergens aan toe kom. Ik weet niet wat ik wil. Ik kom niet toe aan de leuke dingen die ik wil doen. Ik sta stil. Ik ervaar frictie in mijn leven.

Ergens eind jaren ’90 ben ik op weg naar mijn werk. Mijn gedachten dwalen, langs alle dingen die ik doen moet. Het voelt alsof er steeds meer bijkomt, zonder dat er iets afgerond wordt.

 

Remlichten voor me: file. Ik schakel terug, rem af op de motor, en sta stil. Ik zie hoe iemand het nodig vindt om van baan te wisselen, en hoe deze zich 50 meter voor mij tussen twee andere auto’s wringt. Het getoeter, de lichtsignalen en de remlichten duiden op enige frictie.

 

Frictie die ik herken. Frictie tussen hoe ik het wil hebben, en hoe het gebeurt. Ik zeg tegen mezelf: “Ik moet er NU iets aan doen, want zo wil ik echt niet verder.” En terwijl ik me dat bedenk, belt mijn baas om te vragen waar ik blijf. Hij heeft een nieuw project voor me.

Ik ga op zoek naar een oplossing voor mijn probleem.

Ik kocht boeken, en struinde informatiebronnen af. En ik kwam zoveel verschillende ideeën tegen als dat ik boeken las. En probeerde het ene idee na het andere; absoluut geen idee wat ik moest doen. Het hielp allemaal niets.

 

Gouden bergen werden beloofd; windeieren bleken het.

Uiteindelijk de oplossing gevonden. Vier stappen om verder te komen.

Uiteindelijk vind ik het door een collega. En deze collega was heel, heel erg goed. Het was iemand die ik kon vertrouwen. Hij liet mij zien dat NLP over ervaren gaat; niet over weten. En hij vertelde mij dat er 4 dingen nodig zijn om te komen naar wat je maar wilt. 4 dingen die de verandering maken. Hij zei dat je allereerst moet weten wat je wilt, weten waar je naar toe wilt gaan, dus een doel moet stellen en hebben. En dan een soort plan maken naar dat doel toe. Ten tweede ga je werken aan dat plan, en resultaten halen. Sommige resultaten zullen in lijn zijn met het doel, en sommige niet. Bekijk de resultaten, en zorg dat ze op de lijn liggen naar je doel. Pas desnoods het plan aan. En het derde wat je moet doen, en dat is misschien wel de meest belangrijke, wanneer je niet zeker weet wat te doen, is volledig bereid zijn tot nu veranderen.

Maar je moet wel bereid zijn tot werken aan het nu veranderen, omdat jij het moet doen; niemand anders.

Toen ik later aangaf wat een impact hij op mij heeft gehad, vertelde hij over hoe sommige mensen de adviesgever ophemelen vanwege de bereikte resultaten. En hoe sommige mensen de adviesgever blijven aanprijzen op behaalde resultaten. Onterecht. Want het is niet de adviesgever, maar het is de mens zelf die zorgt voor de verandering. Daarom is het belangrijk om zeker te zijn dat je aan de slag wilt. Want wanneer je voor een goed advies kiest, dan zal er verandering komen, vanuit jezelf.

 

Wanneer je niet bereid bent om te doen wat nodig is, dan is het zonde van jouw tijd.

En weet je bewust van uitstel: elke dag raak je voor altijd kwijt.

Hij vertelde over hoe mensen tijd verspillen door verandering uit te stellen. Wanneer je nu niet iets anders doet, dan kies je er voor om op de oude manier door te gaan. En dat mag. Wanneer je dat wilt.

 

Hij gaf een voorbeeld van een dame die jarenlang het besluit om te veranderen had uitgesteld. En nu, achteraf aangaf dat ze wenste dat ze het direct had gedaan. Meteen, direct toen ze merkte dat ze wilde veranderen. Omdat ze de jaren die ze nu kwijt was, nooit meer terug zou krijgen.

Duidelijkheid, Drive, Daadkracht.

3 basisthema’s zijn belangrijk in verandering:

  • Duidelijkheid helpt je de antwoorden te krijgen op je vragen, conflicten en problemen. En dat je de juiste besluiten neemt in de keuzes die je te maken hebt. Duidelijkheid wanneer je twijfelt, niet weet wat te doen, onzeker bent.
  • Drive zorgt dat je met plezier de dingen doet die je wilt doen. Meer actief en intenser leven, genieten van wat je doet en doen waarvan je geniet.
  • Daadkracht maakt dat je jouw gewenste resultaten bereikt. Dat je werkt aan de echt belangrijke dingen. Dat je gericht succes maakt. Dat je werkt aan jouw resultaten. Niet alleen weten, kunnen en bovenal DOEN!

Starten met plezierig werken aan resultaten!

Met de dame die wenste dat ze eerder gestart was in het achterhoofd, wil ik je iets meegeven. Wanneer jij echt bereid bent om alles te doen wat nodig is, neem dan de 4e stap: wanneer je niet zeker weet wat te doen, verander nu, en wees bereid om iemand te vinden die je kan vertrouwen. Vind iemand die je kan vertrouwen om je te begeleiden. Iemand die weet wat te doen. Omdat ik sindsdien weet wat ik wil. En binnen een maand de 1e resultaten zag, en nu werk aan wat ik wil. Geen frictie meer ervaar. Leuke dingen doe. Plezier heb in mijn werk en leven. Een goede balans tussen werk en prive gevonden heb.

 

Geniet van wat ik wil.

Ik bedoel stop, en doe wat nodig is.

Wat is de eerste kleine stap die jij nu kan maken?

Posted by Rutger in Archief

Karakteristieken van NLP coaching

Focus op HOE je denkt

in plaats van WAT je denkt. Door de focus op het denkproces te leggen, is het mogelijk om veel intensievere resultaten te bereiken, dan wanneer je naar Continue reading →

Posted by Rutger in Archief

Doorbreek de automatische piloot

Iemand schreef eens het volgende:

Soms herken je mensen die op reis zijn, en soms herken je mensen die rondtrekken. Sommige mensen hebben een strak einddoel, sommigen hebben een richting, sommigen kunnen Continue reading →

Posted by Rutger in Archief