Schrijfoefening: Tijd

Ik voel hoe het oortje van mijn witte theekopje net niet goed past om mijn wijsvinger. Gedachteloos verplaats ik mijn duim om iets meer zekerheid te krijgen dat de hete thee de weg van de tafel naar mijn lippen met succes kan afleggen. De klok tikt alsof het negen uur is, en vraagt aandacht. Terwijl ik proef dat het te veel aan suiker de subtiele jasmijnsmaak verdringt span ik mijn oogspieren om mijn ogen te richten op de tijd. 5 voor 9.

Nog vijf minuten voordat het negen uur is. 300 seconden. Dat gaan ze niet meer redden, denk ik. De blijheid die ik voelde toen we 9 uur uiterlijk afspraken, zakt als een warme smeltende marshmallow richting mijn schoenen, en daar aangekomen vloeit het door de rubberen zolen van mijn slippers, alle motivatie met zich meeslepend. Ik had me er op verheugd, en verwacht dat afspraak ook afspraak is. 3 voor negen. 180 seconden. Tellen, 179, 178, 177…

Hoor ik daar wat? Ik kijk door de vuiligheid die aan de buitenkant van het raam zit, en zie in mijn ooghoek hoe een bruine, vrij grote vogel landt in het gras, en met zijn snavel snel iets pakt, om vervolgens met een paar slagen van zijn gesperde vleugels achter het hek te verdwijnen, terwijl de wind mijn ooghoek bezig houdt met wuivende bamboe, of zo. Een soort alertheid verliest terrein. Ik draai mijn hoofd weer naar binnen, mijn aandacht voor me, ik span de spieren in mijn nek en hals om langzaam nee te schudden, terwijl de spieren in mijn gezicht de lippen in een verwrongen afkeuring persen. Ik kijk op, naar de klok, en kan hem niet zien omdat mijn bril niet meebeweegt. Moeizaam alsnog beweegt mijn bebrilde hoofd in de positie zodat het hulpmiddel om te zien zich tussen mijn ogen en de klok nuttig maakt. 09:00 uur.

Zie je wel, denk ik. Altijd weer hetzelfde. Verwachtingen omhoog, diepere dalen. Ik voel een soort machteloze teleurstelling in golven opkomen, en dein er in, probeer mee te bewegen om het gevoel te versterken alsof ik wil bewijzen dat ik gelijk heb. Ik sta op, trek mijn jas aan, en ga naar buiten. Het maakt niet uit waarheen, maar even weg van hier, verdwijnen uit het hier en nu. Het is tijd.