Schrijfoefening: Chocolade

Gisteravond heb ik het weer gedaan. Ik heb me weer helemaal laten gaan. Ik had de keuze. Zo veel keuze, zo veel verschillende smaken. Elke is weer anders. De een is wat groter dan de ander, de een is dikker dan de ander, de een is romiger dan de ander, allemaal soorten chocolade die elk hun eigen genot leveren met een eigen vorm, een eigen smaak, een eigen geur. Het genoegen van het langzaam ervaren hoe het eerst niet zo goed past in mijn mond en wat onwennig voelt, hoe de afstand smelt, hoe de temperatuur stijgt, steeds warmer, hoe het steeds beter aansluit, de aaneensluiting totdat alles samen komt, perfect past en de hardheid smelt. Ik weet dat het eigenlijk niet goed is, maar het is gewoon zo lekker dat ik er gewoon niets aan kan doen, of eigenlijk dat ik er voor kies om mezelf hiermee te belonen. Wanneer ik iets zie wat ik nog niet geprobeerd heb, een smaak, een vorm, een kleur, wordt ik nieuwsgierig, en laat mijn gedachten eerst gaan, maar fysiek hou ik me in terwijl ik mijn nieuwsgierigheid laat voorstellen hoe het zou zijn. Ik stel me een aantal keer voor hoe het zou zijn, hoe ik zou genieten, hoe en wat ik zou voelen, proeven, ruiken, zien, horen, van het uitpakken tot het zalige nagenieten van de heerlijke gevoelens. Na drie keer voorstellen is de nieuwsgierigheid zo lekker, dat ik gewoon ineens denk “Fuck it!” en ik dan doe het gewoon. Ik kan genieten van het vinden, het uitzoeken, het meenemen, de sfeer zetten met een bijpassend muziekje en misschien een ontspannende kop thee, het uitpakken, het voelen en dan stapje voor stapje steeds verder gaan. Langzaam genieten van het werkelijk worden van mijn nieuwsgierige verlangens. Verwondering van nieuwe gevoelens die beter zijn dan ik me kon voorstellen. De nieuwsgierigheid voldaan en volledig bevredigd. En eerst dacht ik dat ik schuld zou voelen achteraf, maar in werkelijkheid voel ik me juist heel vrij en staat de overweldiging van de ervaring niet toe dat ik gedachten heb die mij van het topje van de wereld afhalen. Ik weet dat het goed is, ik voelde als nooit tevoren, en het enige wat in mij opkomt is “YES!”. Anderen mogen vinden wat ze vinden, ik ben ik, en ik doe wat ik fijn vind. Anderen mogen doen wat zij fijn vinden, ik verdien het om weken te zweven op een roze wolk, vervuld van persoonlijke trots dat ik dit mezelf toesta en het vergenoegen van het ervaren van het genot zelf. Helemaal uit mezelf, mijn eigen keuze, en vergenoegen van het behagen en de revanche op mijn gemiste eerdere ervaringen en de wereld die mij in een keurslijf dwingt, waarin alles maar moet en ik kies dat ik dit mag. De roze wolk waarin ik er weer tegenaan kan, en alles waar ik voor kom te staan met binnenpret van me af laat glijden. Alles blijft gelijk, alleen beter. Zelfs wat ik me niet kon voorstellen blijkt meer en dieper te verbinden. Grappig hoe vooraf paradoxen bestaan, en door enkel te doorzien dat de keuze slechts wel iets doen omvat en de keuze vanuit mijzelf te maken op het moment dat ik “Fuck it!” denk, en mijn positieve natuur te volgen in plaats van redenen te vinden om het te laten door “Bekijk het maar!” te menen, me vrij te voelen de schamele gedachten over de geringe gevolgen te laten samensmelten met de warme nieuwsgierigheid, en de veel belangrijkere persoonlijke verwondering en verlangen naar genoegens. Een soort genoegdoening, genoegen nemen voor mezelf na alle inspanning die ik geef.