Lezen is saai en niet leuk

“Lezen is stom. Het is saai en niet leuk.” zei ze, nadat de RT weer een hele tijd bezig was geweest om allerlei woordjes en zinnetjes te spellen. Formele dyslexieverklaring op zak. Letter voor letter in de hoop dat dit proces geautomatiseerd wordt, en steeds sneller kan worden uitgevoerd.

Sukkels. De beste manier om een kind te demotiveren is om dwingend te blijven herhalen wat niet leuk is. Niet zien dat lezen iets anders is dan spellen.

Wat maakt lezen saai, oerstom of niet leuk? Waarom zijn er mensen die het heerlijk vinden om met een boek in de hand de avond door te komen, en dan nog zeggen dat ze het leuk vinden om te doen?

Dat gaat niet over dat ze spellen zo leuk vinden. Of dat het aangenaam is om je ogen van links naar rechts te bewegen, van boven naar onder, om letters te vertalen naar woorden naar regels naar zinnen naar alinea’s naar bladzijden. Het gaat om het verhaal.

Dus kreeg onze gecertificeerde dyslect het veel te moeilijke boek Mathilda, geschreven door Roald Dahl, van mij. Binnen een week had ze het boek uit. Ineens zocht ze zelf een stil plekje op om met het boek in de hand te gaan zitten lezen.

En ze ging verder. Ze ging op zoek naar leuke verhalen. Ze las alles wat los en vast zat. En in twee jaar haalde ze anderhalf jaar achterstand in, en daar voorbij. Haar technisch lezen ging van een Onvoldoende naar een Goed.

False-positive in de dyslexietest blijkt enkel gedemotiveerd te zijn omdat lezen niet gaat om wat je technisch gezien doet bij lezen; het gaat bij lezen om het verhaal.