De uitdaging

Er wordt gesproken dat een schrijver een miljoen woorden zou moeten schrijven voordat deze een schrijfstijl heeft ontwikkeld op basis van ervaring die – eindelijk – kan leiden tot het professionaliseren van het schrijven. Ofwel: geld verdienen. Want professioneel of amateuristisch, het enige verschil is geld. Dat is de uitdaging die je kan aangaan. Je kan dit geloven alsof iemand in een witte jas je iets verteld, of je juf dan wel meester vroeger, ofwel je eigen oordeel aan de kant zetten voor een autoritief figuur, iemand wiens oordeel je waarde aan hecht, ik zie wel.

De uitdaging is dus veel schrijven, veel meters maken. Vocabulaire uitbreiden, veel lezen, veel meters maken. Apps in de Play store zoeken die me daarbij helpen. Elly’s choice, voor 2,99 euro per maand 10 boeken. Meer meters maken, want ik kom er niet door. Sommige boeken vind ik zo saai dat ik me niet kan zetten tot doorlezen. Een boek per maand is millimeters maken met tegenzin…

Verder, sneller, processtappen nemen. Dat is deze site. Een rommeltje, waar Google af en toe naar toe stuurt, dus dan je wel voor het lezen van de oefeningen die ik hier publiceer. Oefeningen, ja, meer is het niet. Sorry. Wel weer een paar advertenties getoond, dus de kosten zijn er uit.

Een miljoen woorden. Dat is veel. Nooit zo’n schrijver geweest, maar dat komt door het toenmalig verplichte karakter er van. Het moeten van een opstel. Het niet begrijpen van wat er van me verlangd en verwacht wordt. Betekenisvol willen zijn. Hoe kan je in godsnaam verwachten dat iemand op afroep creatief kan zijn, tekendocenten, docenten Nederlands, zelfs u, handenarbeidjuf? En waar haalt u het lef vandaan om iemand die blokkeert op het verplichte duwwerk van prestaties af te serveren met de woorden : “Dat wordt nooit wat”, of “Je kan het niet.”. Welke Rembrandt ben jij om in het model van Dunning-Kruger een positie in te nemen om te kunnen oordelen over het werk van een ander? Middelmatigheid geeft ook middelmatige oordelen.

Sorry, docenten, ik nam jullie te serieus. Ik plaatste jullie op een voetstuk en dacht dat jullie daar hoorden te staan. Nu weet ik beter. Een witte jas is geen garantie voor waarheid; het is enkel een garantie voor een oordeel over een situatie binnen de beperkte mogelijkheden van de mens die de jas draagt,  een incompleet oordeel voorzien de eenzijdigheid voortkomend uit beroepsdeformatie en jargon. En er zijn ook witte jassen die met een zesje zijn geslaagd. Dat zie je niet aan de buitenkant.

Nog 805.758 woorden te gaan. Ik ben een N00B.