Anders dan…

Er komt een tijd dat je ineens stilstaat bij het feit dat je nog een half leven voor je hebt. Dat je stilstaat bij wat je gedaan hebt, en waarom je dat toen hebt gedaan. Twijfel over toen gemaakte keuzes, keuzes die je met de kennis van nu misschien anders zo hebben gedaan. Werk, privé, familie en vrienden, allerlei aspecten, die verschillend lijken maar bovenaan samenkomen, in jezelf, en hoe jij de wereld ervaart en beschouwd. De midlife crisis voorbij, waar het ging om de vraag of dit nu alles is in het leven, ofwel een nieuwe zingeving nu de oude waarden hun waarde verloren. Elke paar jaar weer herijken. Mogelijkheden verdwijnen door de focus op jeugd en vitaliteit. Waarom beschouwen we eigenlijk jeugdigheid als het hoogst bereikbare? Het is niet iets waar je aan kan werken om het te verdienen, het is iets wat je overkomt, en zonder dat je het beseft weer voorbij gaat. Jeugdigheid is iets uiterlijks; van binnen blijf je dezelfde persoon, alleen met meer ervaring. Ervaringen. Hoe ouder je wordt, hoe lastiger het is je voor te stellen wat je leeftijd betekent. Ik voel me jonger dan het aantal malen dat de aarde om de zon heeft gedraaid tijdens mijn leven. Een raar, ongrijpbaar concept, leeftijd. En hoe we dat beschouwen in onze cultuur. Jeugdigheid als ultieme schoonheid, schoonheid aan de buitenkant, de rimpels van het leven aanzien als iets dat vermeden moet worden. En nu, halverwege het besef dat vanaf nu het leven gerimpeld zal zijn, tijd voor nieuwe keuzes, nieuwe belangrijkheden. Hoe gaan we vorm geven aan de komende jaren? Wat wil ik dat er belangrijk is? Steeds verder schuift de prioritering naar iets wat van binnenuit komt, en steeds minder belangrijk wordt wat anderen er van vinden. En wat kan ik nog? Wat kan ik nog leren? Wat wil ik nog? Wat kan ik volhouden? Ik heb nog keuzes zat, al zijn keuzes als een olympische medaille geweest. Als vanzelf, is die ruimte en mogelijkheid aan me voorbij gegaan.